VALKYRIES

De onorthodoxe denktank voor de moderne oorlogsvoering.

Uncategorized

De spelregels van de moderne oorlogvoering (deel 1)

Waarom houdt men zich in den beginne van een conflict altijd aan spelregels, een soort van gentlemen’s agreement, terwijl naarmate de oorlog of het conflict vordert die regels langzaam veranderen en een van de strijdende partijen vals begint te spelen, waarbij vaak diegene die als eerste vals speelt de overwinnaar is?

In de klassieke Hellenistische oorlogvoering vochten de verschillende Griekse stadstaten hun geschillen uit door tegen elkaar aan te treden op het slagveld in falanxformatie. De slag werd uitgevochten tussen slechts twee falanxen; dit werd als eervol ervaren. Strijd leveren van veraf werd als oneervol beschouwd en was volgens de spelregels niet toegestaan. Ook het bezetten van bergpassen en forten, of andere strategische punten, was ongewoon voor vroegere Griekse legers. In plaats daarvan werd er gezamenlijk een vlak stuk grond uitgezocht waar slag geleverd zou worden. Tevens werd er door beide partijen overeen gekomen op welke dag en waar de veldslag plaats zou vinden en die afspraken werden nageleefd. Er was vrijwel nooit sprake van tactiek, strategie of manoeuvres bij de klassieke oorlogsvoering. De vlakke grond was nodig zodat de falanxen hun formatie konden behouden, waarbij de kracht van de formatie dan ook lag in het voorwaarts oprukken van de zogenoemde hoplieten. Het kwam er dan op aan welke van de twee falanxen de meest opstuwende kracht wist te creëren. De zwakste partij werd als ware van het slagveld geschoven en zag zich gedwongen om de formatie te verbreken. De spelregels van de falanxoorlogvoering was dan ook niet ontworpen voor grote slachtingen en langslepende conflicten, het was slechts een manier van de agrarische klasse om hun belangen te beschermen tegen concurrerende landbouwers. De hoplieten waren dan ook geen beroepssoldaten, maar landbouwers met een uitrusting. Alleen de Spartanen hadden professionele soldaten.
De Griekse stadstaten bleven lang vasthouden aan de spelregels van de falanxoorlogvoering totdat zij werden verslagen door het Macedonische leger van Philippus II en zijn zoon Alexander de Grote. De Macedonische falanxen waren anders ingedeeld en bewapend dan hun Griekse voorgangers; zij maakten meer gebruik van cavalerie-eenheden, dus meer tactiek en manoeuvre, en gebruikten in plaats van de korte speer: de Sarissa, een zeven meter lange lans, waardoor de Grieken vastliepen op een muur van ijzerscherpen punten.  De manoeuvreerbare cavalerie diende uiteindelijk als de hamer die de Grieken van alle kanten bestookten, de hamer en aambeeld tactiek!

Door simpele maar doeltreffende spelregels te veranderen waren de Macedoniërs in staat om geheel Griekenland te veroveren. Maar uiteindelijk begingen ook de Macedonische legers de klassieke fout, die tot op de dag van vandaag door militaire commandanten wordt gemaakt. Tot ver na de dood van Alexander de Grote, hielden de Macedoniërs te lang vast aan hun welbekende falanxformaties zonder dit fundamenteel te innoveren. De Macedonische falanx bleef een logge formatie die hun kracht alleen uit een voorwaarts offensief kon halen waardoor zij ook min of meer afhankelijk bleven van vlak terrein. Tegen hun oude vijanden was dit geen probleem, totdat zij in conflict kwamen met het Romeinse rijk.
De Romeinen hadden ondertussen, door vallen en opstaan, geleerd dat de spelregels van de Macedonische falanxoorlogvoering drastisch moesten veranderen. Door veel mobielere en kleinere eenheden, dus geen falanxformatie meer, maar legioenen die opgedeeld waren in sub-eenheden in te zetten, konden zij de Macedonische legers verslaan. Doordat de logge falanxformaties naar oneffen terrein gelokt werden, waren de Macedoniërs niet in staat om hun formatie gesloten te houden. Hierdoor ontstonden gaten in de voorste linies waardoor kleine groepen legionairs de formatie konden binnendringen. Doordat de legionairs veel beter getraind en bewapend waren voor één-op-één gevechten konden zij met gemak de Macedonische falangisten verslaan. De legionairs gebruikte hiervoor de gladius, een dolk waar gladiatoren ook mee werden uitgerust en daar hun naam aan dankten, en later het grotere zwaard, gladius hispanicus. Door de zwakkere bepantsering van de Macedoniërs en de bijzonder lange, onhandige sarissa’s die zij droegen was de falanx extreem kwetsbaar geworden voor de met zwaarden/dolken uitgeruste legionairs die gretig inhakten op de kansloze Macedoniërs.

De middeleeuwen.
Een paar eeuwen later, tijdens de middeleeuwen, was het gebruikelijk dat alleen ridders onderling een duel aangingen. Vaak vochten zij alleen om de eer en de roem en was het niet zozeer de bedoeling om elkaar te doden; zo waren de regels. Deze spelregels werden jarenlang gehandhaafd, totdat de ridder op het strijdtoneel verscheen en meer en meer door simpele boeren voetsoldaten van zijn paard werd getrokken en zo hulpeloos op de grond eindigde. Het was nu een kwestie van een kwetsbare plek uitzoeken in het harnas van de ridder om hem uiteindelijk met een simpele priem een dodelijke steek te geven.

De uitvinding van het vuurwapen luidde min of meer het einde van het riddertijdperk in. In den beginne werd het gebruik van vuurwapens als zeer ‘laf’ beschouwd en voldeed het niet aan de spelregels zoals de elite die had opgesteld. De elite kon het al moeilijk verkroppen dat ridders door simpele infanteristen, bewapend met Hellebaarden, van hun paard werden getrokken maar, nu werden ze ook nog is gedood van veraf door een boerenkinkel met een vuurwapen!
In de eeuwen die volgden is het vuurwapen niet meer weg te denken van de vele slagvelden die tot op de dag van vandaag miljoenen mensen het leven hebben gekost. Maar ook tijdens deze veldslagen werden door de elite spelregels bedacht waaraan men zich diende te houden. En ook deze werden uiteraard weer geschonden door valsspelers. Tijdens de grote veldslagen uit de 17de, 18de en 19de eeuw stonden, net als in de klassieke oorlogvoering, weer grote legerformaties tegenover elkaar. Als een soort falanx, met zeer onnauwkeurige vuurwapens, stonden de legers lineair op vlak terrein tegenover elkaar en probeerden elkaar zo te vernietigen.

Doordat de vuurwapens echter steeds nauwkeuriger werden, waren soldaten steeds meer in staat om doelen op grote afstand uit te schakelen. Dat resulteerde erin dat valsspelers steeds vaker opzoek gingen naar de commandanten/officieren van de tegenpartij om ze vervolgens met een welgemikt afstandsschot te doden, maar ook dat was natuurlijk ”niet” volgens de elitaire regels. Zodra de officieren waren uitgeschakeld vervielen de formaties maar al te vaak in een wanordelijke bende uit elkaar.

Legers begonnen steeds meer gebruik te maken van guerrilla-tactieken, ook iets wat niet paste binnen de regels van het oorlogvoeren. Guerrillaoorlogvoering kon groot nadelig effect hebben op de tegenstander, iets wat de Fransen tijdens de Napoleontische periode ervoeren tijdens hun bezetting van Spanje. Ook de Britten hadden tijdens de Amerikaanse Onafhankelijkheidsoorlog kennis gemaakt met deze valsspelers. Deze nieuwe manier van oorlogvoeren handhaaft zich tot op de dag van vandaag.
De moderne oorlogvoering wordt, net als voorheen, gekenmerkt door een vijand die tactieken gebruikt die niet voldoen aan de regels zoals die, met name in en door het westen, zijn opgesteld. Reguliere of symmetrische oorlogvoering is steeds meer een asymmetrische strijd geworden. Conflicten tussen landen zullen steeds meer uitgevochten gaan worden ‘by proxy’, dat wil zeggen dat zij niet zullen schromen om (terroristische) elementen heimelijk in te zetten om hun (ideologische) doel te bereiken. Een deel van deze strijd zal steeds meer uitgevochten gaan worden op het Europese continent zoals we helaas recentelijk al hebben ervaren. Westerse legers willen het liefst hun vijand, net als vroeger, op het slagveld verslaan en dan het liefst ook op een grote open vlakte. Maar helaas voor deze leiders bevindt de vijand zich niet meer op het slagveld, de moderne vijand weet dat zij daar geen schijn van kans hebben tegenover een hyper-moderne legermacht.

Westerse leiders denken dan ook nog steeds dat zij de vijand ‘in dat grote open veld’ kunnen verslaan met alle gevolgen van dien. Een goed voorbeeld hiervan is het besluit van Frankrijk om na de recente aanslagen in Nice de bombardementen op IS in Syrië op te voeren. Natuurlijk is dit deels om het Franse volk te bevredigen, want verder heeft dit namelijk totaal geen nut omdat IS in Frankrijk (Europa) daarmee niet vernietigd wordt. Zij zullen niet in Syrië afwachten tot ze verslagen zijn; hun strijd zullen ze namelijk voortzetten in Europa.

Bijna alle moderne counter-insurgency operaties zijn mislukt doordat westerse leiders vast blijven houden aan hun spelregels. Een uitzondering hierop zijn misschien, en nu wordt iedereen boos, de acties van de kapitein Raymond Westerling, commandant van het Regiment Speciale Troepen in de jaren 1946-1948 tijdens de Indonesische onafhankelijkheidsstrijd in het toenmalige Nederlands-Indië. Westerling hield zich allesbehalve aan de spelregels en had ook geen last van pottenkijkers, waardoor hij flinke klappen kon uitdelen aan de Indonesische terreurnetwerken, wat resulteerde in het herstellen van de stabiliteit in grote gebieden.
De moderne vijand van de westerse militair zal dus niet strijden op het westerse oh-zo geliefde strijdtoneel. Zij zullen de westerse smart-bomb, of ander hightech wapentuig waar het westen zich achter schuilt, niet afwachten. In plaats daarvan zullen zij aanvallen gaan uitvoeren in de sociale wereld van de westerse vijand. Wat nu gebeurd is in Parijs, Brussel, Nice etc. is nog maar het begin! Alleen als het westen haar spelregels drastisch verandert is zij in staat om deze dreiging te elimineren. Op wat dit inhoudt kom ik in een later artikel terug. Wat nu belangrijk is, is om in actie te komen tegen diegenen die verantwoordelijk zijn voor de verwaarlozing en uitholling van de veiligheid van onze samenleving. Dit kunt u doen door ons te steunen door lid te worden van Valkyries of door ons te liken of te volgen op social media. Ook het zoveel mogelijk mensen op de hoogte brengen van onze website is al een enorme steun voor ons. Dank u wel!

  1. @admin

    Jullie zijn sterker dan je zelf denkt, op social media zal de vrijheid niet gewonnen worden.

  2. Anoniem

    Gewetensvragen. Voor de niet-schrijver/etc (maar een veronderstelling gezien omschrijving van de site) een hoop woorden.met een weinig boodschap. Maar, ongeveer; gewapende conflicten waren nooit leuk en ‘we’ hebben een heel ingewikkeld conflict binnengehaald, waarvan we nog maar moeten zien hoe het zich gaat ontwikkelen.Wie is nu het slimst?
    Loyaliteit en toewijding. Hoe ver wil je gaan? Hoe weet je of je aan de goede kant staat? Moderatie in oorlog is mooi wanneer je het kunt veroorloven (bijv. wanneer je genoeg incasseringsvermogen hebt) en maakt een uiteindelijk oorlogsoverwinning een goed uitgangspunt om de vrede te winnen. Het staat jammer genoeg heel veel ver af van de huidige situatie. Enig lichtpuntje is wel dat het niet de schuld is van de agent op straat, jan soldaat of de idiote jihadist.
    @john, flyeren met een zure boodschap (dwz niet policor)? Bij een kazerne of politiebureau? Opdat je veronderstelde mafia wat onthand wordt door haar instrumenten met een geweldsmonopolie beter voor te lichten? Plicht, kuddegedrag, groepsdruk, hierarchie. Dat is nogal wat om te doorbreken. En de tegenkrachten hebben autoriteit, geld en vergaande invloed. Dus, goedbedoeld maar de underdog? – I like it, when do we start?

    • admin

      Beste Anonieme schrijver,

      Wat fijn dat u wilt helpen met het verder verbeteren van de site. We zijn benieuwd naar u advies hoe wij met minder woorden een betere boodschap kunnen verkondigen. Ik sta ,als niet-schrijver, open voor u kritiek, maar ben ook benieuwd naar u oplossing.

      Om kritiek te voorkomen: doe niets, zeg niets, wees niets.

  3. Harry

    Ik vind dit een lezenswaardig stuk. En het zou niet zo moeten zijn dat we afwachten totdat onze regering de spelregels verandert. Beter is het om ze zelf te veranderen. Op zich al een hele klus.

  4. John

    Boeiend stuk. Ben benieuwd naar het vervolg. Hoe het tij te keren tegen bijvoorbeeld terrorisme.

    In actie komen tegen de verantwoordelijken die ons de afgelopen decennia hebben verkocht aan de globaliseringsmaffia juich ik toe, en ik werk er graag aan mee. Dus proberen zoveel mogelijk mensen te bereiken (online) lukt al vrij aardig kan ik u mededelen, maar mijns inziens hebben we nog veel te veel “schapen” (zowel online als offline). De mainstream media preekt het evangelie van de “Gutmensch”, de politiek en de internationale belanghebbenden. Men kijkt ernaar op TV en gaat slapen. Zo is het ook online, met de mainstream media. Ik wil me sterk maken voor flyers te verspreiden met de goede boodschap. En natuurlijk (al mag het mogelijkerwijs niet) door ophangen van doeken op drukke punten. Misschien hebben anderen nog ideeën?

Geef uw mening

Thema door Anders Norén

%d bloggers liken dit: