VALKYRIES

De onorthodoxe denktank voor de moderne oorlogsvoering.

Uncategorized

Waarom de Rus de vijand van het westen moet zijn (aanvulling)

Op Valkyries doen we niet aan complotdenken. Het enige wat wij willen bereiken is dat onze kinderen, net als wij, in vrede en veiligheid mogen leven in een gezonde, stabiele wereld. Net als een groot deel van de bevolking, geef ze maar een naam: deplorables, boze witte man, racisten, PVV-ers, complotdenkers, bezorgde ouders, maken wij ons ook zorgen om de toekomst.

Als boze witte tacticus ga je dan op zoek naar de reden waarom je bang moet zijn voor de toekomst van je kinderen. Op TV wordt er weinig over gesproken; volgens de NPO en RTL hoeven we nergens bang voor te zijn en nodigen ze de meest geleerde intellectuelen of deskundigen uit om het volk maar te overtuigen dat er niks aan de hand is, net als eind jaren ‘30.

Aankomend POTUS Trump werd door alle media weggezet als de meest verschrikkelijke man op aarde en Hillary was de goedheiligvrouw die de vrede zou bewaren. Op scholen werden kinderen gehersenspoeld en moesten ze keer op keer aanhoren dat Trump eigenlijk een synoniem is voor een gematigde Hitler.

De bevolking wordt bang gemaakt voor Poetin en Trump, maar waarom? In het vorige stuk is al uitgebreid beschreven waarom de Rus onze vijand moet zijn en daar hebben we wellicht nog een interessante aanvulling op. De Europese gevestigde politiek vormt, vanaf WO2, de marionet van de Amerikaanse gevestigde politiek. Doordat de VS als overwinnaars, en als grootmacht, uit de strijd zijn gekomen hebben zij min of meer de rol op zich genomen een wereldrijk te creëren waarin zij de leiding hebben. Staten die dit niet accepteerden werden als opponent beschouwd en gedwongen zich toch aan de Amerikaanse agenda te houden. In Europa heeft de CIA jarenlang de politiek kunnen beïnvloeden wat resulteerde in gevestigde politieke partijen die tot de dag van vandaag de vazallen van de Amerikanen zijn. Dit verklaart wellicht ook waarom het in de EU ontbreekt aan natuurlijke leiders in de politiek en de overheid. Rusland daarentegen heeft zich altijd afgezet tegen het Amerikaanse imperialisme wat hen tot ‘’enemy No.1’’ maakte.

In het verleden had het Westen allemaal dezelfde vijand: het communisme; daar waren de meesten het wel mee eens. Maar wat nu het communisme er niet meer is, maar Rusland nog wel? Rusland moet, koste wat het kost, de vijand blijven van de Europeaan, wat mogelijk wordt opgedrongen door de VS. Want stel je voor dat West-Europa en Rusland gaan samenwerken op het gebied van handel en defensie, maar ook technologische ontwikkelingen voor de defensie-industrie met elkaar gaan delen; dat moet een ware nachtmerrie zijn voor de VS! Als Oost- en West-Europa een bondgenootschap gaan vormen dan overtreffen zij de macht van het Amerikaanse wereldrijk met alle gevolgen van dien, althans, volgens sommigen.

De democraat Obama was goed op weg om de relatie tussen het westen en Rusland verder te laten verslechteren. Hillary zou dit stokje overnemen maar werd onverwachts verslagen door Trump. Dat de gevestigde partijen in de EU Trump vrezen is geen geheim meer, zij vrezen namelijk dat Trump het Amerikaanse ‘’financiële’’ infuus uit deze partijen zal gaan trekken waar het gehele establishment last van gaat krijgen. Populistische nieuwe partijen zullen de plaats gaan innemen van de gevestigde partijen die op hun beurt op steun kunnen gaan rekenen van Trump, maar zeker ook Poetin. Dit kan het einde betekenen van de mainstream media, NGOs, linkse-onderwijs etc, zie daar de reden waarom de media en het onderwijs vrezen voor Trump. Hij zal namelijk een compleet andere koers gaan varen dan zijn voorgangers.

Wellicht ziet Trump, door de ogen van een zakenman, een verbeterde relatie tussen oost en west wel zitten. Een stabiel Europees continent kan voor de Amerikanen juist voordelen opleveren. Als Trump de Russen niet meer als de grote vijand ziet kan hij zijn defensie-uitgaven drastisch verminderen, alsook het kernwapenarsenaal, wat weer ten goede kan komen aan de, zeer achtergestelde, Amerikaanse infrastructuur. De handel tussen beide grootmachten zou kunnen toenemen en er kan een gezamenlijk buitenlandbeleid worden gevoerd. Daarnaast zou er een front gevormd moeten gaan worden tegen het islamitische rijk, wat nu nog verdeeld is, om de westerse culturen te blijven beschermen.

Nu nog even de grondstoffen eerlijk verdelen, de gevaarlijke ”linkse elite”op een eiland met sharia-wetgeving dumpen en dan….kunnen onze kindertjes in een fatsoenlijke, vredige wereld verder leven, nog lang en gelukkig.

  1. Maar dan misschien toch een filmpje over hoe de media en het onderwijs als propaganda instrument werken om de roodverpolitiekte wind mee te houden.

  2. @Harry, uw analyse in en notedop. Helemaal waar volgens mij. Daarbij komt nog mijn oneliner: “Wie zijn vijand niet kan overwinnen, moet hem tot vriend maken”. BHet wordt hoog tijd dat we rusland tot vriend maken. Want een oorlog kent geen winnaars. Dat zeg ik niet vanuit een laf standpunt. In tegendeel. Ik deel het standpunt van wijlen Churchildie vond dat je vijanden bang van je moesten zijn. De balans of terror.

  3. Harry

    Ik ben inmiddels al zo ver, dat ik niet meer geloof dat het communisme van de Sovjetunie altijd als het grote gevaar werd gezien. Het was Rusland zelf dat een bedreiging vormde. Waarschijnlijk door het bezit van ruime grondstoffen en onmetelijke akkerlanden. Stalin en zijn opvolgers hebben nooit een optimaal gebruik gemaakt van die voordelen. In dat opzicht was communisme misschien wel een bondgenoot van de Amerikanen. Ik vraag me ook af waarom de Sovjetunie altijd anders is behandeld dan China en diens communisme, terwijl de Chinezen toch duidelijk de Koreanen en de Vietnamezen steunden in hun strijd tegen de Amerikanen. En na het charmeoffensief van Nixon is de band met China helemaal verstevigd.
    Kortom, ik denk dat Rusland nu, nog steeds gezien wordt als een geduchte economische concurrent die vooral niet teveel armslag gegeven dient te worden.
    En alle ophef rond Oekraïne en de Krim bezie ik slechts als een geopolitieke strijd tussen Rusland en Amerika, gelijk destijds het Cuba probleem. Amerika duldde geen Russische invloed in zijn achtertuin, zoals nu ook Rusland geen Amerikaanse invloed wenst in haar achtertuin. En zeker niet als dat Rusland een ijsvrije haven aan de Zwarte Zee kan kosten.

Geef uw mening

Thema door Anders Norén

%d bloggers liken dit: